اي عيد، بنمودي به من دي صورت ابروي او

شاعر : اوحدي مراغه اي

امروز قربان مي‌شوم، گر مي‌نمايي روي اواي عيد، بنمودي به من دي صورت ابروي او
چندان که دارم دسترس باشم به جست و جوي اوعيد من آن رخسار بس، تا درتنم باشد نفس
جز تن نشايد خاک ره جز سر نزيبد گوي اوبر عيد گاه ار بگذرد، چوگان به دست، از لاله رخ
ناديده خود را در جهان يک بار همزانوي اوصد بار بر زانو نهم سر بي‌رخش هر ساعتي
تا سايه‌اي بيني ز من، مشنو که آيم: سوي اواز سايه سر گردان ترم، بي‌آفتاب عارضش
چون از من من بگذرم، آنجا بماند اوي اودر وصل او مشکل رسم، تا زان من داني مرا
ما را ز خاک انگيختن نتواند، الا بوي اوفردا که از خاک لحد سر بر کنند اين رفتگان
اکنون که ما را صرف شد عمري به گفت و گوي اوزان دوست دل برداشتن،صورت مبند، اي اوحدي
بالين ز سنگ آستان،بستر ز خاک کوي اوچون بر توان گشت از رخش؟ و آنگاه خود ناساخته